„Unalive”, „PDF-file” i inne rodzaje nowomowy
Jak platformy społecznościowe uniemożliwiają dyskusje o poważnych problemach
Czy jesteśmy w stanie brać cokolwiek na poważnie?
„Unalive” zamiast „suicide”, „PDF-file” zamiast „Pedophile”. Ludzie wymyślają coraz to dziwniejsze sposoby na obejście filtrów „dopuszczonych słów” w social mediach.
Jaki jest tego powód?
Platformy społecznościowe utrzymują się z reklam. Dlatego zależy im na tym, żeby materiały na ich platformie były „bezpieczne dla reklamodawców”. Często wiąże się to z ograniczaniem wulgaryzmów i niewygodnych tematów. Właśnie takich jak na przykład samobójstwo, morderstwo lub pedofilia.
Twórcy, którzy naruszą te (często bardzo nieprecyzyjne) zasady, narażają się na demonetyzację materiału, ograniczenia zasięgów, lub nawet totalne usunięcie filmu z platformy.
Ostrożność jest bardziej opłacalna – dlatego wszystkie „ryzykowne” tematy zaczynają być owijane w bawełnę. Nowe, bardziej delikatne, słowa zastępują te objęte cenzurą. Problem w tym, że te słowa mają być rażące. Równie rażące co temat, który reprezentują.
Mówienie „unalive” zamiast „suicide” odbiera sytuacji powagę. Na szerszą skalę tworzy to kulturę, w której znaczenie słów staje się rozmyte, a komunikacja między ludźmi mniej bezpośrednia.
Wiele osób, które zauważyło to zjawisko, od razu nawiązuje do Orwellowskiej „nowomowy”. Różnica jest taka, że w przypadku algorytmów ludzie sami się cenzurują. A jak się można domyślić, taka cenzura – z której nawet ludzie sobie nie zdają sprawy – jest najbardziej skuteczna.
Łukasz Skoneczny,
redakcja@wygaszaczekranu.pl
KĄCIK KSIĄŻKOWY
Krótki segment o tym, co aktualnie czytam. Może znajdziesz tu fajną książkę lub motywację, żeby czytać trochę więcej.
„Mit Syzyfa” Alberta Camus trochę mnie przerósł – przyznaję bez bicia. Ilość nawiązań do innych filozofii, czy nawet klasyków literatury, uświadomiła mi, jak mało książek przeczytałem. Na szczęście jednocześnie stanowi świetną listę rekomendacji, po jaką lekturę sięgnąć w następnej kolejności.
Ta książka to tak naprawdę dłuższy esej filozoficzny poświęcony problemowi absurdu, który rodzi się z rozdarcia między ludzkim pragnieniem sensu a obojętnym światem. Za rozwiązanie problemu (jeśli możemy tak to nazwać) autor proponuje postawę akceptacji absurdu poprzez bunt, wolność i pasję.
Zachęcam do lektury, a własnymi przemyśleniami dotyczącymi filozofii absurdyzmu podzielę się wkrótce po zgłębieniu tematu.
WYGAŚ KOMUŚ EKRAN
Jeśli znajomy przesłał ci ten e-mail, to możesz zapisać się do Wygaszacza Ekranu na stronie.
P.S. A jeśli podoba ci się ta publikacja, to kliknij przycisk „przekaż dalej” na dole maila i poleć „Wygaszacz Ekranu” znajomym.




Dyskusja o tym Poście