„Rąbać drewno, nosić wodę”
Powiedzonko Zen, które zmienia spojrzenie na codzienne czynności
“Chop wood, carry water”
Oszukałem was dzisiaj i zamiast technologii ta edycja dotyczy pewnego powiedzonka Zen. Pojawia się ono w krótkiej anegdocie rozmowy mnicha ze swoim mistrzem.
– Co człowiek powinien robić, zanim osiągnie oświecenie?
– Rąbać drewno i nosić wodę ze studni
– A jak już zostanę oświecony? Co potem?
– Rąbać drewno i nosić wodę ze studni
Chwila… Czyli nic się nie zmieniło? Ale jak to? Przecież mowa tu o „oświeceniu”, ostatecznym celu każdego mnicha.
Gdzie jest nagroda na końcu ścieżki? Gdzie ukrywa się sekretna wiedza, która rozwiąże wszystkie nasze problemy? Niemożliwe, że naprawdę człowiek ma wrócić do zwykłego rąbania drewna i noszenia wody!
Otóż „Mistrz” z anegdoty stara się przekazać, że oświecenie to wcale nic tak niezwykłego. Przynajmniej w znaczeniu, że nie zstąpi na człowieka promień światła z niebios sygnalizujący, że „tak ty jesteś wybrańcem, który nareszcie osiągnął to, do czego każdy asceta dąży całe życie”. Zamiast tego zmiana jest subtelna i wewnętrzna.
Jak już każdy mógł się domyślić, w podanym przykładzie rąbanie drewna i noszenie wody reprezentują upierdliwe codzienne czynności. Takie, które musimy nieustannie wykonywać i od których nigdy się nie uwolnimy – żmudna Syzyfowa praca.
Ten mnich noszący wodę, przed oświeceniem robi te prace z niechęcią. Myślami jest gdzie indziej, pragnie uciec od tej chwili, tej żmudnej czynności, którą wolałby zastąpić czymś przyjemniejszym.
Potem osiąga oświecenie (znane również jako Nirvana, Nibbana itd.). Ale żeby zrozumieć, co to zmienia, musimy sobie odpowiedzieć, czym charakteryzuje się osiągnięcie oświecenia.
W buddyzmie oświecenie charakteryzuje się uwolnieniem od 3 „trucizn”: Chciwość, Nienawiść, Ignorancja. (W niektórych doktrynach albo innych religiach dharmicznych te kategorie mogą wyglądać inaczej, ale w kontekście tego eseju mają podobne znaczenie).
Więc mnich, który uwolnił się od tego ciężaru i nie jest już „zatruty”, nadal wykonuje te same czynności, ale nie czuje już do nich awersji. Nie czuje też pragnienia zmiany swojej sytuacji. Krótko mówiąc, kompletnie nie przeszkadza mu to rąbanie drewna i noszenie wody.
Nie oznacza to apatii wobec rzeczywistości. Takiemu mnichowi jest po prostu dobrze tam, gdzie się znajduje – niezależnie od czynności, którą wykonuje.
Sednem oświecenia jest zmiana wewnętrznej interpretacji i podejścia do sytuacji. Z zewnątrz wcale nie wygląda to wyjątkowo.
Łukasz Skoneczny,
redakcja@wygaszaczekranu.pl
PS Przeprowadzam lekkie eksperymenty co od tematyki i formy – następna edycja też może wyglądać trochę inaczej.
KĄCIK KSIĄŻKOWY
Krótki segment o tym, co aktualnie czytam. Może znajdziesz tu fajną książkę lub motywację, żeby czytać trochę więcej.
„Proces”, Franz Kafka (92/265 stron)
Jest to moje pierwsze spotkanie z Kafką. Zdecydowałem sięgnąć po ten tytuł z dwóch powodów:
Albert Camus odwoływał się do dzieła w „Micie Syzyfa”, który bardzo mnie wciągnął
„Proces Kawki” to nazwa mojej ulubionej kawiarni w Warszawie
Pierwsze wrażenia to to, że styl pisania Kafki wywołuje surrealistyczny niepokój. To najlepszy sposób, w jaki jestem w stanie opisać to uczucie. Obecnie nie wiem też, czy dotyczy tylko „Procesu”, czy wszystkich jego dzieł. W każdym razie rezultatem jest opowieść, której na pewno nie czyta się komfortowo, ale zdecydowanie wciąga.
A teraz koniec rozważań, gdyż deadline tej edycji minął już 5 minut temu.
WYGAŚ KOMUŚ EKRAN
Jeśli znajomy przesłał ci ten e-mail, to możesz zapisać się do Wygaszacza Ekranu na stronie.
P.S. A jeśli podoba ci się ta publikacja, to kliknij przycisk „przekaż dalej” na dole maila i poleć „Wygaszacz Ekranu” znajomym.




Dyskusja o tym Poście