Przez 40 lat codziennie robił to samo
I jak w ten sposób nagiął naturę do swojej woli
Jak dużą zmianę może wywołać jeden bardzo zdeterminowany człowiek?
Trudno znaleźć lepsze studium niż Jadav „Molai” Payeng – mężczyzna z Indii, który w 40 lat stworzył w pojedynkę las, który teraz utrzymuje przy życiu setki zwierząt i tysiące drzew.
Od czego się zaczęło?
Mierzeje piachu, mało drzew i zwierzęta umierające w gorącym słońcu. Wydawało się, że to niezmienne cechy regionu Majuli w Indiach. Natura po prostu tak wygląda. Próby wprowadzenia zmian brzmiały jak naiwna nadzieja. Do czasu aż 16-letni chłopak z Indii napotkał setki martwych węży na piaszczystej mierzei blisko domu.
„Węże zdechły w upale, bez żadnego cienia drzew. Usiadłem i zapłakałem nad ich martwymi ciałami. To była rzeź. Zaalarmowałem wydział leśny i zapytałem, czy mogliby posadzić tam drzewa. Powiedzieli, że nic tam nie urośnie. Zamiast tego powiedzieli, żebym sam spróbował z bambusem. To było bolesne, ale zrobiłem to. Nie było nikogo, kto by mi pomógł. Nikogo to nie obchodziło”.
Zaczął od dwudziestu nasion bambusa. Z czasem sadził też drzewa. Żył samotnie, utrzymując się z tego, co udało mu się znaleźć lub wyhodować. Każdego dnia wracał w to samo miejsce i sadził kolejne rośliny. Cztery dekady później – nadal robi to samo – ale kilka małych sadzonek zmieniło się w ponad 550-hektarowy las. To połać natury ponad siedem razy większa niż Łazienki Królewskie w Warszawie.
Las jest domem dla tygrysów, małp, nosorożców, jeleni, królików, ptaków i wielu węży.
Sam Payeng znacznie się nie zmienił. Wraz ze swoją rodziną (żoną i trójką dzieci) żyje w skromnej drewnianej chacie, a jego jedynym źródłem dochodu jest sprzedaż mleka pochodzącego z małej farmy. Każdego dnia pokonuje 16 kilometrów na swoim rowerze, po czym przepływa kawałek łódką, aby sadzić kolejne drzewa w swoim lesie.
Dlaczego on to robi?
Jego osiągnięcie przykuło uwagę reporterów, organizacji ochrony przyrody, pracowników rządowych i jak widać dotarło nawet na polskiego Substacka.
Molai, teraz znany też jako „Forest Man of India”, otrzymał liczne nagrody (w tym Padma Shri – czwarta najwyższa nagroda cywilna w Indiach). Oprócz tego udzielał wywiadów, jego historia zainspirowała produkcje filmowe, a las, który stworzył, został ochrzczony jego imieniem (Molai Forest).
Ale jak już ustaliliśmy, nie odniósł on prawie żadnych korzyści finansowych z całego przedsięwzięcia. Z tego, co wiem, nadal nikt mu nie płaci za kolejne posadzone drzewa, a las – mimo nazwy – nie jest w świetle prawa jego własnością.
Myślę, że ta cała sława i honor niewiele dla niego znaczą. Las pewnie też nigdy nie był jego wizją końcową. Moim zdaniem Molai znalazł coś, na czym mu zależało i poświęcił każdy dzień tej jednej czynności. Nie martwił się o efekt końcowy, sławę, ani co dzięki temu osiągnie. Znalazł sens w monotonnej skromnej pracy, która przyczynia się do czegoś dobrego.
Te powtarzalne małe czynności kumulujące się na przestrzeni lat są jak erozja skał spowodowana spokojnym strumykiem wody. Przypomina mi to jedną z taoistycznych mądrości głoszonych przez Lao Tzu (chińskiego filozofa i autora „Tao Te Ching”):
„Woda jest płynna, miękka i ustępliwa. A jednak potrafi skruszyć skałę, która jest sztywna i niezdolna do ustępstwa. Z zasady to, co płynne, miękkie i ustępliwe, pokonuje to, co sztywne i twarde. Oto kolejny paradoks: to, co łagodne, jest silne”.
Łukasz Skoneczny,
redakcja@wygaszaczekranu.pl
PRYWATNY KĄCIK KSIĄŻKOWY
Krótki segment o tym, co aktualnie czytam. Może znajdziesz tu fajną książkę lub motywację, żeby czytać trochę więcej.
„Proces”, Franz Kafka (120/265 stron)
Zwrócono mi uwagę, że w sumie nie wyjaśniłem, czego dotyczy książka.
A więc głównym bohaterem jest Józef K, który pewnego ranka zostaje aresztowany, ale nikt nie mówi mu, za co. Niezależnie od tego z kim rozmawia i jak bardzo próbuje dowiedzieć się czegoś więcej – rzucane są tylko puste słowa. Nikt nic nie wie, poza tym, że istnieje „Proces” i jest to „bardzo poważna sprawa”.
Dotarłem obecnie do strony 120, ale ten brak odpowiedzi, który na początku był intrygujący, zaczyna mnie nudzić. Brnę dalej tylko dlatego, że interesuje mnie motyw człowieka, który utknął w bezdusznej maszynie procesów i regulacji.
Dam znać za tydzień, czy moja opinia się zmieniła.
PODAJ HISTORIĘ DALEJ





Ty piszesz, że "znalazł sens w monotonnej skromnej pracy", a ja dodatkowo poczułam, że on rozumie, że jest częścią czegoś większego (Ziemia) i chce pomagać tym, którzy są zdani tylko na człowieka 💚